De moeder en het kind

Ontelbare moeders en kinderen gingen voor en kwamen na Maria en Jezus, of Maryam en Isa. Ontelbare ouders hebben een bovenmenselijke moed tentoongespreid om hun kinderen een toekomst te bieden, zodat die kinderen later anderen zouden kunnen helpen. Hun levenskracht is de levenskracht van de mensheid. 

Rokan keek de dood in de ogen om een leven te geven aan baby Nouri. Door ons in te leven in hun doorzettingsvermogen kunnen we niet anders dan beseffen dat ook wij die moed moeten tonen om oplossingen uit te werken voor ogenschijnlijk onoplosbare situaties. Als zij het kunnen, kunnen wij het ook. Want zij waren eenvoudige mensen, zoals wij allemaal.

Tot vandaag houden ze ons een spiegel voor waarin wij onszelf kunnen zien: onze angst voor de ander die onze hulp vraagt, maar ook onze solidariteit met de medemens. Tijdens zijn leven zou Jezus zijn medemensen op krachtige wijze confronteren met de fouten die wij als mens kunnen maken: onthecht raken van onze eigen waarden die ons maken tot wie we zijn. Hij zou uiteindelijk zijn hele leven lang een vreemdeling blijven tussen zijn eigen volk. Dat volk herkende hem niet voor wat hij was: een herinnering aan wie zij zelf ooit waren.

Vandaag kunnen we Jezus zien in de vluchtelingen, in wiens aanblik een oproep zit vervat om aansluiting te vinden bij onze waarden: barmhartigheid, solidariteit, naastenliefde. Dat is soms een ware beproeving. Misschien is elk vluchtelingenkind dat verdrinkt in onze zeeën (afgelopen dagen minstens 5 kinderen) een herhaling van de boodschap van de Bijbel en de Koran: dat Jezus stierf aan het kruis opdat wij inzicht zouden krijgen in onze hypocrisie en fouten (volgens de Bijbel), en dat God zijn volk liet geloven dat zij hadden toegekeken hoe hun profeet zogezegd werd gekruisigd (volgens de Koran). In beide gevallen is het een oproep om onszelf te herkennen.

Onze waarden zijn geen in steen gebeitelde wetten, maar een voortdurende opdracht. Waarden omzetten in beleid is een evenwichtsoefening. Maar vaak verliezen we dat evenwicht. En de aanblik van zovele moeders met kinderen in nood biedt ons telkens opnieuw de kans om de fouten niet te herhalen. Deze keer kunnen we hen wel thuis laten komen.

Maria en Jezus willen niet dat we hen als personen herdenken, maar dat we hen als een geest herkennen in de zoektocht van, bijvoorbeeld, moeder Rokan en baby Nouri (foto) naar waardigheid en veiligheid. Want met de geest en de energie die zij door de mensheid en generaties verspreidden, wilden zij ons niet terugwerpen naar het voorbije verleden, maar ons de kracht geven om onszelf heruit te vinden voor elke komende dag, vandaag en morgen.

Als we de boodschap van Jezus moeten toepassen op de vluchtelingen, dan kunnen we niet anders dan strijden tegen onrechtvaardige systemen, in plaats van enkel humanitaire hulp te bieden. Jezus vermenigvuldigde niet enkel het brood en de wijn, maar vocht tegen hypocrisie en onrecht. Door het zicht te geven aan de blinden en de zieken te genezen, hielp hij niet enkel de verdrukten, maar opende hij onze ogen over onze houding tegenover die verdrukten.

Ook de kerstboodschap van paus Franciscus, op het Sint-Pietersplein in Rome, ging in die richting: ‘De geboorte van Jezus kan harten doen omkeren, en kan ons helpen om oplossingen uit te werken voor menselijkerwijs onoplosbare situaties. Dan hervinden mensen hun waardigheid. Toch zijn vandaag talloze mensen beroofd van hun menselijke waardigheid. Ze worden overal afgewezen. Moge onze nabijheid vandaag worden gevoeld door diegenen die het meest kwetsbaar zijn, die vluchten voor extreme armoede en oorlog, vaak in onmenselijke omstandigheden met gevaar voor eigen leven. Moge God die mensen en staten belonen die de vluchtelingen helpen om een waardige toekomst uit te bouwen voor zichzelf en hun dierbaren.’

Dit is één van de vele moderne “kerstverhalen”, over de moeder en het kind: ‘Papa, waarom nemen we niet het vliegtuig naar Europa?’ Ook interessant:
• Jezus in de islam
• Een bekende Syrische zanger van Koran-recitaties publiceerde een lied over Jezus
Ik wens alle gelovige christenen een betekenisvol kerstfeest (25 december): een voortzetting van de betekenis achter de geboorte van Jezus. En alle gelovige moslims een betekenisvol Mawlid an-Nabi (23 december): een voortzetting van de betekenis achter de geboorte van Mohammed. Want voor het eerst in 457 jaar vallen beide feesten zo goed als samen. En dat in een historisch jaar als het voorbije jaar. Toeval?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s